Wytwarzanie oprogramowania przechodzi obecnie przez etap, który można określić mianem radykalnego uproszczenia warstwy wejściowej. Tradycyjnie budowa prototypu wymagała nie tylko pomysłu i zestawu funkcjonalności, ale przede wszystkim biegłości w konkretnej składni i głębokiego zrozumienia architektury systemów. Obecnie środek ciężkości przesuwa się w stronę intencji twórcy. Zjawisko to, nazywane roboczo vibe codingiem, w połączeniu z możliwościami generatywnej sztucznej inteligencji, zmienia sposób, w jaki myślimy o pierwszych iteracjach produktu. Nie chodzi tu o zastąpienie inżynierii, lecz o skrócenie dystansu między koncepcją a działającym kodem.
Mechanizm ten opiera się na specyficznym rodzaju komunikacji z masztem. Zamiast precyzyjnego definiowania każdej pętli czy warunku logicznego, programista lub projektant opisuje pożądany efekt końcowy, zachowanie interfejsu i ogólny charakter aplikacji.